Ανθολόγιο

Να σε κρίνω από το λάθος σου; Όχι… Γιατί έχεις κάνει και τόσα σωστά.

Δεν θέλω να σε θυμάμαι από τη στιγμή που λύγισες. Δεν θέλω να σε ζυγίσω από μια κουβέντα που είπες πάνω στο θυμό σου. Δεν θέλω να διαγράψω όλη την καλοσύνη σου επειδή κάποτε έκανες μια λάθος επιλογή.
Γιατί σε έχω δει και στις καλές σου στιγμές.
Σε έχω δει να δίνεις χωρίς ζητάς. Να πονάς και να σιωπαίνεις. Να συγχαρείς ενώ μέσα σου μάτωνες. Να στέκεσαι δίπλα σε ανθρώπους που ίσως δεν στάθηκαν ποτέ δίπλα σου. Να χαμογελάς για να μην καταλάβουν οι άλλοι πόσο κουρασμένη ήταν η ψυχή σου.
Και τώρα να πάρω ένα λάθος σου και να σβήσω όλα τα υπόλοιπα;
Όχι.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα λάθος. Δεν είναι μια κακή στιγμή. Δεν είναι μια πτώση. Δεν είναι μια λέξη που ξέφυγε. Δεν είναι μια απόφαση που μετάνιωσε.
Ο άνθρωπος είναι ολόκληρη η διαδρομή του.
Είναι οι πληγές που άντεξε. Οι μάχες που έδωσε και κανείς δεν είδε. Τα δάκρυα που έκρυψε. Οι φορές που έκανε καλό και δεν το έμαθε ποτέ κανείς.
Κι όμως, πόσο σκληροί γινόμαστε μερικές φορές….
Μπορεί κάποιος να μας έχει προσφέρει χρόνια ολόκληρα αγάπης και εμείς να τον θυμόμαστε από μια μέρα που μας στενοχώρησε.
Μπορεί να μας έχει συγχωρήσει δεκάδες φορές, κι εμείς να μην του συγχωρούμε μία.
Μπορεί να έχει σταθεί δίπλα μας σε αρρώστιες, δυσκολίες, πόνους και νύχτες ατελείωτες, και να ξεχάσουμε όλα αυτά επειδή κάποτε έπεσε.
Μα αν ο Θεός έκανε το ίδιος με εμάς;
Αν μας έβλεπε μόνο όπως ήμασταν όταν Τον προδώσαμε με τις πράξεις μας, όταν αδικήσαμε, όταν θυμώσαμε, όταν πληγώσαμε;
Ποιος θα μπορούσε να σταθεί μπροστά Του;
Κι όμως ο Χριστός δεν μας αντιμετωπίζει έτσι.
Βλέπει την πτώση μας, αλλά βλέπει και την καρδιάς μας. Βλέπει το λάθος, αλλά βλέπει και τα δάκρυα της μετάνοιας. Βλέπει την αδυναμία, αλλά βλέπει και τον αγώνα μας να σηκωθούμε.
Δεν μας λέει: «Έπεσες, άρα τελείωσες».
Μας λέει: «Σήκω και γύρισε κοντά μου.»
Αυτό είναι το μεγαλείο της αγάπης Του.
Δεν ονομάζει το κακό καλό. Δεν χαϊδεύει την αμαρτία. Αλλά δεν διαγράφει τον αμαρτωλό.
Τον περιμένει.
Τον συγχωρεί.
Τον θεραπεύει.
Του δίνει καινούρια αρχή.
Κι εμεί πολλές φορές κάνουμε το αντίθετο.
Διαγράφουμε έναν άνθρωπο για μία στιγμή.
Βγάζουμε καταδικαστική απόφαση για μία κουβέντα.
Ξεχνάμε χρόνια προσφοράς για μία απογοήτευση.
Και το χειρότερο;
Δεν αφήνουμε στον άλλο ούτε χώρο να αλλάξει.
Δεν του επιτρέπουμε να μετανοήσει.
Δεν του δίνουμε το δικαίωμα να γίνει καλύτερος από αυτό που ήταν χθες.
Μα η αγάπη δεν είναι τυφλή. Βλέπει το λάθος.
Αλλά δεν σταματά εκεί.
Βλέπει και τον άνθρωπο πίσω από το λάθος.
Βλέπει τον πόνο του.
Την αδυναμία του.
Τον αγώνα του.
Και κάποιος φορές λέει: «Με πλήγωσες. Αυτό που έκανες ήταν λάθος. Όμως δεν θα ξεχάσω ποιος ήσουν σε τόσες άλλες στιγμές της ζωής μου».
Αυτό είναι δύναμη.
Γιατί η κατάκριση είναι εύκολη.
Η συγχώρεση θέλει ψυχή.
Η απόρριψη είναι εύκολή.
Η κατανόηση θέλει αγάπη.
Το να δείξεις το λάθος του άλλου είναι εύκολο.
Το να κρατήσεις το χέρι του όταν πέφτει, αυτό θέλει Χριστό μέσα στην καρδιά.
Γι’ αυτό πριν κρίνεις, θυμήσου.
Θυμήσου τις φορές που σε βοήθησε.
Θυμήσου τις φορές που σε συχώρησε.
Θυμήσου τις φορές που σε υπερασπίστηκε.
Θυμήσου τις φορές που στάθηκε κοντά σου όταν όλοι οι άλλοι έφυγαν.
Και ύστερα αποφάσισε αν αξίζει να διαγράψεις έναν ολόκληρο άνθρωπο για ένα λάθος.
Μερικές φορές δεν γνωρίζουμε τι μάχη δίνει ο άλλος μέσα του.
Δεν ξέρουμε πόση κούραση κουβαλά.
Πόσες πληγές.
Πόσες απογοητεύσεις.
Πόση μοναξιά.
Και μπορεί η Λάθος συμπεριφορά του να είναι η κραυγή μιας ψυχής που δεν αντέχει άλλο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα επιτρέπονται.
Σημαίνει, όμως, ότι πριν από την καταδίκη πρέπει να υπάρχει διάκριση.
Πριν από τη σκληρή λέξη, λίγη προσευχή.
Πριν κλείσουμε μια πόρτα, να σκεφτούμε αν κι εμείς κάποτε χρειαστήκαμε μια δεύτερη ευκαιρία.
Γιατί κάποτε μπορεί να βρεθούμε εμείς στη θέση εκείνου που έπεσε.
Και τότε θα θέλαμε κάποιον να θυμηθεί όχι μόνο το λάθος μας….
Αλλά και όλα τα καλά μας.
Θα θέλουμε κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας πει: «Δεν σε ξεγράφω. Διόρθωσε αυτό που έκανες. Μετανόησε. Σήκω ξανά. Ο Χριστός έχει ακόμα δρόμο για σένα»
Αυτό έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος.
Λιγότερους δικαστές. Περισσότερους ανθρώπους με καρδιά. Λιγότερα δάχτυλα σηκωμένα. Περισσότερα χέρια απλωμένα. Λιγότερη κατάκριση. Περισσότερη συγχώρεση. Γιατί στο τέλος, ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα:
Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από τη χειρότερη στιγμή του. Θυμήσου και τις καλύτερές.
Και όταν μπορείς, κάνε αυτό που έκανε πάντα ο Χριστός με τον πεσμένο άνθρωπο.
Μην τον συντρίβεις. Βοήθησε τον να σηκωθεί.
Π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος.