Ανθολόγιο

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού κάπότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!
Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;
Με ρωτάει: 'Τι βλέπεις χρυσό μου παιδί;'
'Το 9.' του απαντώ γεμάτος απορία.
‘Εγώ τι βλέπω;' με ξαναρωτά…
‘Από εκεί που κάθεσαι πάτερ μου λογικά βλέπεις το 6.' του απαντώ με φυσιολογικό τρόπο.
‘Μου λες αλήθεια πως βλέπεις το 9' με ρωτάει…
‘Ναι του απαντώ.'
‘Εγώ σου λέω την αλήθεια;' με ρωτάει!
'Ναι' του απαντώ.
‘Έχεις δίκιο;' με ξαναρωτά…
'Ναι' του απαντώ και προσπαθώ να καταλάβω που το πάει…!
‘Εγώ έχω δίκιο;' με ρωτάει!
'Ναι' του ξανά απαντώ!

Τότε σηκώνεται από την θέση του και έρχεται από την δική μου μεριά και αγκαλιάζοντας με μου λέει ψιθυριστά…:
'Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !'
‘Μεγάλο πράγμα ο εγωισμός Γιώργη μου, αλλά μεγαλύτερο η αγάπη, η κατανόηση, η συμπόνια, η συμπάθεια!'

Δακρύσαμε και οι δυο,αγκαλιαστήκαμε και εκείνη την στιγμή έφυγε από πάνω μου ένα βάρος που δεν μπορώ να σας το περιγράψω,ενώ είχα σκοτάδι μπροστά μου ξαφνικά ήταν λες και άνοιξες έναν δυνατό προβολέα!
Φυσικά το χαρτί φυλάσσεται έως και σήμερα και δεν είναι λίγες οι φορές που το βγάζω μέσα από το βιβλίο που το φυλάω για να το «μελετώ»…!

Προσκυνητής