Όσα να λέμε για τον άγιο, δεν τελειώνουνε. Κι ο καθένας μας έχει μια ιστορία να πεί. Ένα θαύμα. Μια παρέμβαση. Μια παρηγοριά. Ό, τι άλλο. Οι άγιοι, όπως λέει ο ίδιος ο άγιος Νεκτάριος στο βιβλίο του «Περί των αγίων του Θεού», τι είναι; Διασώζουν τους χαρακτήρες του Χριστού. Είναι Χριστοί και Θεοί κατά Χάριν. Είναι ο Χριστός εν έτερα μορφή. Κι η μορφή του αγίου μας Νεκταρίου ήταν φοβερή. Κι απ' αυτήν ακόμα τη ζωή. Τα μάτια του ακτινοβολούσαν αγάπη και αθωότητα και Χάρη. Όποιος ήταν δυσκολεμένος και τον κοίταζε, ημέρωνε. Αν ήταν κακός, αλλά καλοπροαίρετος, εγινόταν καλός.Κι αν ήταν αμετανόητος, έπαιρνε τα μάτια του και έφευγε...
Κι ο άγιος τι είναι σε τελευταία ανάλυση; Ένα πρόσχημα, για να επισκέπτεται ο Θεός τον κόσμο Του «εν ελέει και οικτιρμοίς», που λέει η ευχή του «Σώσον ο Θεός τον λαόν σου.» Ένα πρόσχημα, για να δίνει την αγάπη Του.
Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης
Λόγοι για τον Άγιο Νεκτάριο (τόμος Δ’)
Αύριο η μνήμη του Αγίου μας Νεκταρίου,
Του Αγίου που συκοφαντήθηκε
όσο λίγοι άνθρωποι του Θεού...
Συκοφαντία...
από τους πιο επώδυνους πειρασμούς!
Άντεξαν μονάχα εκείνοι που κρατήθηκαν
από Τον κατεξοχήν αδικημένο
Εσταυρωμένο μας Χριστό!
Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε
σε τέτοιες καταστάσεις αδικίας
γιατί έχουμε φτάσει σαν εποχή στο σημείο
που η γνώμη των ανθρώπων μοιάζει
να έχει μεγαλύτερη αξία από τη γνώμη του Θεού.
Ένας έπαινος μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε σπουδαίοι
και μια συκοφαντία να μας κάνει να αμφισβητήσουμε ολόκληρη την ύπαρξή μας.
Σαν να χρειάζεται η ανθρώπινη αποδοχή
για να αποκτήσει αξία η ζωή μας.
Βέβαια δεν είναι όλες
οι αδικίες-δοκιμασίες της ζωής μας ίδιες.
Άλλο είναι να υποφέρουμε για τα λάθη μας
και άλλο να υποφέρουμε από φθόνο του διαβόλου.
Στην πρώτη περίπτωση χρειάζεται μετάνοια.
Στην δεύτερη χρειάζεται υπομονή.
Και στις δύο όμως είναι
απαραίτητη η χάρη του Θεού.
Τα παρακάτω λόγια του Αγίου μας
φανερώνουν ότι η πίστη μας όντως
δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα
μα καρπός σχέσεως του ανθρώπου
που συναντά πραγματικά τον Χριστό.
Λόγια που μοσχοβολούν χάρη Θεού...
‘’Από τότε
μέχρι την τελευταία μου αναπνοή ούτε στιγμή
δε μ' άφησε η συκοφαντία,
η προσβολή, η περιφρόνηση!...
Δεν θα μπορέσεις έτσι να καταλάβεις
ότι και τη συκοφαντία και την προσβολή
και την περιφρόνηση
έφτασα να τ' αγαπήσω!’’
Που τούτα τα λόγια να τα πεις σήμερα
και ποιος άνθρωπος της εποχής τούτης
θα σε πάρει στα σοβαρά;
Να αγαπήσεις τη συκοφαντία;
Να υπομείνεις την περιφρόνηση;
Όχι μόνο να μη φθονήσεις εκείνον που σε αδίκησε
αλλά και να τον αγαπάς;
Για αυτό μισήθηκε τόσο πολύ στην ιστορία
ο Χριστός μας όσο κανείς
γιατί το φρόνημα Του
δεν είναι εκ του κόσμου τούτου
αλλά και το ίδιο και η χάρης Του(και ευτυχώς!)
Άγιε μας Νεκτάριε
στάξε λίγο απ'το νέκταρ της χάριτος του Θεού
και στις δικές μας
ταλαίπωρες και φαρμακωμένες καρδιές!
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.